• Skip to content

grzelka.info

Sam & Max 203: Night of the Raving Dead „Night of the Raving Dead” to już trzeci odcinek drugiego sezonu przygód Sama i Maxa – i jak na razie jest to odcinek najlepszy. Wprawdzie to jeszcze nie ten poziom, który prezentowała „Rzeczywistość 2.0” z pierwszego sezonu, na którego polską premierę czekamy z utęsknieniem, ale jest blisko. Choć zupełnie inaczej. Tym razem bowiem, autorzy postanowili odmalować świat nieco ciemniejszą paletą barw i zagrać na trochę innych strunach niż poprzednio. Pierwszy odcinek drugiego sezonu nabijał się ze Świętego Mikołaja, drugi ośmieszał trójkąty bermudzkie, wakacje w tropikach i Wyspę Wielkanocną, trzeci zaś zajmuje się... żywymi trupami, czyli zombie... Choć nie tylko, bo wampir Jurgen, główny nasz przeciwnik w tym odcinku, też jest przecież nieumarłym, jak to wampir. Jurgena poznajemy już w pierwszej scenie „Night of the Raving Dead”, gdy Sam i Max mają zostać zmiażdżeni przez jakąś wymyślną machinę wyposażoną w dużą ilość kolców, należącą do Jurgena właśnie. Tuż przed niechybnym i niechlubnym końcem Sam zaczyna wspominać swe pieskie życie oraz ciąg niefortunnych zdarzeń, który doprowadził obu ochotniczych detektywów do tak niewymownie niemiłego końca. Większość gry jest zatem retrospekcją, a do straszliwego momentu w miażdżącej maszynie docieramy dopiero w drugiej połowie zabawy. I żeby właśnie tej zabawy nikomu nie zepsuć, nie powiem, jak się ta scena zakończyła... Mogę dodać tylko tyle, że naprawdę zaskakująco i niesamowicie śmiesznie. Generalnie cały odcinek jest prześmieszny. Główną zasługę na tym polu ponoszą naprawdę świetnie sparodiowane dyskotekowe zombie i ich idol, Jurgen - wampir, kiepski poeta, pozujący na jakieś dziwne połączenie emo i stylu gotyckiego, pretensjonalny i niewymownie zabawny. I posiadający prawdziwą głębię charakteru, bo tym razem autorzy uraczyli nas nie tylko lekkim i zwariowanym humorem, tak jak zwykle, ale też bolesną, bardzo życiową ironią. A chodzi oczywiście o źródło mocy Jurgena i to, za co kochają go zombie – tu twórcy pokusili się właściwie nawet o satyrę społeczną, co wcześniej nie zdarzało im się zbyt często, a na pewno nie w każdym odcinku. 3D American Pool (PC) Niecałe 5 MB na płycie zajmowały gry w 1993 roku. Duże zachodnie firmy bawiły się wówczas w przenoszenie swoich produkcji z małych dyskietek 1.44 MB na nowe, błyszczące nośniki. Robiły to głównie dla picu. Owszem, czasem dodawały ścieżkę dźwiękową w formacie CD Audio, częściej jednak zostawiały grę bez najmniejszych zmian. Tym samym pozwalały na marnotrawienie większej części dysku. Ten sam los spotkał w 2003 roku 3D American Pool. Program zapisany został na płycie 700 MB, gdzie zajmuje skromne 5 MB. Pozostałe 99% powierzchni nośnika jest czyste jak niemowlę po kąpieli! Z tego właśnie powodu spodziewałem się porażki. O dziwo otrzymałem przyzwoitą grę, nad którą spędziłem więcej czasu niż nad crapowatym, lecz znacznie większym Binmanem. CO W ŚRODKU? W 3D American Pool można grać samodzielnie bądź z kumplem (czy nawet kumpelą...) siedzącym przy tym samym komputerze. Opcji gry przez sieć nie ma, co w dzisiejszych czasach jest już poważnym uchybieniem. Autorzy gry stworzyli za to dwa tryby, czy też raczej zbiory zasad, jakimi można się posłużyć. 3D American Pool obsługuje bowiem rozgrywkę barową oraz klasyczną, według zasad stosowanych w bilardzie zawodowym. Sama zabawa jest prosta jak drut. Gra się na zmianę, starając się wrzucić swoje bile do łuz. Gracze sterują kijem wyłącznie przy pomocy myszki. Prawym klawiszem włączają kamerę, dzięki której mogą rozejrzeć się po stole. Lewym decydują się, w którą stronę bić kulę, w które jej miejsce uderzać oraz z jaką siłą. Ten ostatni element rozwiązano w sposób manualny - gracz wykonuje gryzoniem ten sam ruch, jaki wykonuje kij. Przesuwa mysz w dół, a następnie wali do przodu. Szybko i ostro bądź delikatnie, powolutku, z namaszczeniem. I niech ktoś powie, że bilard nie ma nic wspólnego z erotyką! Sęk w tym, że 3D American Pool nie jest zbyt rozbudowanym programem. Pamiętam jeszcze Jimmy White's Whirlwind Snooker z Amigi, to była gra! Miała mnóstwo opcji, więcej trybów, nawet małą, śmieszną kostkę zawierającą kredę, którą można było naostrzyć kijek. No i bile wygłupiały się, pokazywały język, nabijały się z gracza. W produkcie 3D Retro wszystkich tych fajerwerków brakuje.

praca w legnicy www.praca.legnica.pl

Medical Articles Medical News medical-articles.net

prace ekonomia ekonomia.gotowe-pra…

Automatyka Automatyka www.alfarex.pl

odzywki odzywki www.megapower.pl

Kadencja sejmowa numer IV Donald Tusk sklep BHP olej lniany omega 3 panorama firm Fundacja Iskierka Krwinka Pajacyk Nasze Dzieci Fundacja Avalon GotLink.pl